Spotkanie dla Scholi dziecięcej

Po wakacyjnej przerwie wznawia działalność Schola Dzeicięca w naszej Parafii.

Wszystkie dzieci, które chcą swoim śpiewem ubogacić niedzielną Mszę Świętą w naszej parafii o godz. 11:00 zapraszamy na pierwszą powakacyjną próbę, która odbędzie się w sobotę, 20 września na godz. 11:00 w salce ministranckiej (wejście schodami w dół - obok kancelarii parafialnej). 

Serdecznie zapraszamy.

 

Historia parafii rumskiej

Parafia rumska powstała w I połowie XVIII wieku. Pierwotnie obejmowała swoim zasięgiem także obszar późniejszej parafii w Redzie, czyli takie punkty osadnicze, jak Rekowo, Ciechocino, Pieleszewo, Gniewowo, Zbychowi, Łużyce i Zagórze.

Pierwsze dane źródłowe o terytorium parafii Rumia pochodzą z XIII wieku. W XIX wieku parafia w Rumi obejmowała wieś i folwark Rumia, folwark Janowo oraz wieś Kazimierz. Natomiast Zagórze wraz z Białą Rzeką i Szmeltą, a także należące do wsi Rumia Ludwikowi, wchodziły w skład parafii w Redzie, z tym że do 1887 roku parafie rumska i redzka były ze sobą połączone, a kościół w Redzie pełnił rolę filialnego wobec obu parafii, a Reda mała odtąd własnych proboszczów, względnie administratorów parafii. W W 1897 roku rada parafii w Rumi wystąpiła do biskupa chełmińskiego, Leona Rednera (1886-1898), z prośbą o włączenie Zagórza, Łużyc i Dębogórza do parafii w Rumi, która liczyła wówczas tylko 821 wiernych (w porównaniu z 3189 wiernymi należącymi do parafii rzymsko-katolickiej e Redzie). Podobną prośbę złożyli katolicy Zagórza w 1901 roku. Po dłuższych negocjacjach, mimo długotrwałego oporu rady parafialnej w Redzie, nastąpiło 1 stycznia 1907 roku przeniesienie Łężyc i Zagórza ze Szmeltą z parafii Reda do parafii rumskiej.

Stan terytorialny parafii rumskiej z 1928 roku przedstawiał się następująco:

Rumia - powiat morski – 855 dusz;
Białorzeka i Ludwikowo - 5 km - 315 dusz;
Janowo (Johannisdorf) - 1,5 km - 183 dusze;
Kazimierz - 2 km - 131 dusz;
Łężyce (Lensitz) - 7-9 km - 372 dusze;
Szmelta (Schmelz) - 3 km - 330 dusz;
Zagórze - 2 km - 569 dusz;
1 maja 1957 roku na terytorium parafii Podwyższenia Krzyża Świętego została erygowana nowa parafia pw. NMP Wspomożenia Wiernych. Kolejne zmiany terytorialne nastąpiły w 1984 roku, gdy erygowano dwie następne parafie: pw. Św. Józefa i Judy Tadeusza (7 grudnia 1984 r.) i pw. Św. Jana z Kęt (24 sierpnia 1984r.) Dekretem z 29 sierpnia 1999r. ks. abp. Tadeusza Gocłowskiego została erygowana parafia pw. Bł. Edmunda Bojanowskiego w Rumi.

Pod względem administracji kościelnej parafia rumska od swego powstania należała do Archidiakonatu Pomorskiego, który aż do 1818r. związany był z diecezją włocławską. Mową postanowienia z 20 listopada 1818r. Stolica Apostolska odłączyła Archidiakonat pomorski od diecezji włocławskiej i zamieniła na Apostolski Wikariat Pomorski, zaś 16 lipca 1821r. bullą „De sallute animarum” ostatecznie przydzieliła do diecezji chełmińskiej.

W ramach administracyjnego podziału diecezji parafia Rumia należała do dekanatu wejherowskiego. Wyjątek stanowił tu jedynie okres II wojny światowej, kiedy to hitlerowcy zlikwidowali podział na dekanaty, a za podstawową jednostkę administracji kościelnej uznali powiat. Rumia należała wówczas do powiatu wejherowskiego. 25 marca 1992r. w wyniku podziału administracyjnego i terytorialnego diecezji, Rumia weszła w skład diecezji gdańskiej, dekanatu redzkiego.

Dzisiaj Rumia to ponad 40-tysięczne miasto, w skład którego wchodzą dzielnice: Stara Rumia, Lotnisko, Biała Rzeka, Szmelta, Zagórze, Janowo i Kazimierz.

Wszystkie informacje zaczerpnięte z książki: „Daj mi duszę, resztę zabierz. Salezjanie w Rumi, 1937-2007”, Rumia 2007, s.313-314.